Łączymy Polki na świecie!

Caly swiat oglada trzesienie ziemi w Christchurch. Z jednej strony jest tak jak widac w mediach. Zniszczenia. Krajobraz jak po wojnie. Rodziny bez domu, bez niczego, rodziny ktore musza zaczac od nowa. Biznesy, ktore dzialaly w Christchurch od lat, dziesiecioleci nawet. Nowa Zelandia jest mlodym krajem, wiec nie ma tu wiele zabytkow. I teraz wiele z tych zabytkow ktore mielismy, rozpadly sie albo sa tak uszkodzone, ze beda wyburzone ze wzgledow bezpieczenstwa. Byc moze Christchurch odrodzi sie jako niesamowicie nowoczesne miasto. Zabraknie jednak charakteru, tego angielskiego smaczku na Pacyfiku. 

Z drugiej strony zdjecia, ktore trafiaja do mediow, oczywiscie pokazuja te najgorsze zniszczenia. Dla wiekszosci mieszkancow rzeczywistosc jest troche blizej normalnosci. Nie calkiem, bo jednak wstrzasy sa. Co godzine, co dwie. Ale pomiedzy wstrzasami wiekszosc z nas ma z powrotem prad i ciepla wode. Kursuja autobusy, dostajemy poczte i otwarte sa sklepy. Troche pustawe ale bez przesady. Tego oczywiscie w mediach nie widac, bo to jest takie prawie zwyczajne i prawie codzienne. Ciezko wytlumaczyc mojej mamie, ktora w Krakowie oglada wiadomosci, ze nie jest az tak tragicznie.

Trzesienie ziemi, o takiej samej sile jak to niedawno na Haiti. Bilans - jedna ofiara smiertelna, dwie osoby w stanie krytycznym. Po czesci dlatego ze to wydarzylo sie o czwartej rano. Po czesci dlatego ze budynki tu budowane sa z mysla o zabezpieczeniach przeciw wstrzasom. A po czesci rowniez dlatego ze ludzie tu sa opanowani, spokojni i reaguja trzezwo w krytycznych sytaucjach. 

Z jednej strony koszt zniszczen miasta na dzisiaj wynosi 4 biliony  dolarow. Z drugiej strony, jak to mowia tutaj "She'll be right, mate".

Jaka jest wrzesniowa Paryzanka ? Wypoczeta, opalona nadmorskim sloncem. Wrzesniowa Paryzanka poslala juz swoje dzieci do szkoly, zaplanowala kursy jogi i zmienila garderobe na kolekcje jesien-zima 2010/2011. Przygotowala sie tez do bardzo waznego wyscigu : « La Parisienne » - corocznego, 6km wyscigu w bardzo niezobowiazujacej formie ale za to w bardzo zaszczytnym celu. Biec moze kazda kobieta, ktora wypelnila zgloszenie i dolaczyla do niego zaswiadczenie lekarskie o zdolnosci do biegania na dlugie dystanse. Paryzanki biegaja w grupach, w parach, z kolezankami z pracy, matki z corkami, ciocie z siostrzenicami, itd. Srednia wieku: 37 lat, rozmiar ubran M, uwielbiajaca czekolade. Jest to  kobieta wyzwolona, niezalezna i  tryskajaca energia i humorem, ktora uczestniczy w biegu po prostu dlatego, ze moze – taki jest portret przecietnej „La Parisienne” wedlug danych statystycznych organizatorow. Biec mozna w spodnicy, na obcasach, mozna zatrzymac sie w barze na male co nieco, nie ma ograniczen czasu, nagrody za pierwsze czy ostatnie miejsce. Mozna za to uczestniczyc w wielu atelier organizowanych z okazji „La Parisienne”: kursy samby, szwedzkiej gimnastyki, pikniki, spektakle, porady specjalistwo od dobrego odzywiania, sportu, higieny a takze wszelkich zagadnien „typowo kobiecych” - wszystko w brazylijskich rytmach i w bardzo zaszczytnym celu. Jako, ze jest to bieg kobiecy, wspomaga walke z bardzo kobieca choroba – rakiem piersi. Koszty zapisania sie na wyscig sa przelewane w calosci na konto fundacji  „Fondation pour la Recherche Médicale ». Takze pieniadze zebrane przez ochotnikow, wspolpracujacych z fundacja podczas wyscigowego weekendu dolaczaja do tej ogromnej puszki bez dna! Po wiecej informacji zapraszam na strone: http://www.la-parisienne.net/index.php (dostepna takze w jezyku angielskim). A zatem: rendez-vous 12 wrzesnia na moscie Iena. Panowie w perukach i spodniczkach proszeni sa tylko i wylacznie o doping!